Reistijd, waar ben je gebleven?

#blog door Kristina Misiunaite


“Weet je nog hoe het klinkt in de trein?” Onvoorstelbaar eigenlijk, als je er zo over nadenkt. Vorig jaar rond deze tijd had dit toch wel als een gekke vraag geklonken misschien, maar in de huidige periode is deze opeens veel minder vreemd. Halverwege maart, onderweg naar huis vanuit het politieke hart van Nederland, kon ik echt niet vermoeden dat mijn weerzien met het station zo lang op zich zou laten wachten. Ook wist ik toen niet dat het Paleis van Justitie, dat die stagedag mijn bestemming was, nog geen week later de deuren vrijwel volledig zou moeten sluiten voor enige tijd.

Alles online en het thuiswerken zoals momenteel, scheelt kilometers en uren reistijd. Met dit verhaal wil ik laten zien dat reistijd lang niet altijd verloren tijd hoeft te zijn. Wellicht roept dit herinneringen op en hopelijk stof tot nadenken ook, over hoe het (straks) wellicht nog beter kan of gewoon weer zo zal worden als het was.


Op het goede spoor

Of het de sprinter of de intercity is die stopt, dat verschil kun je wel horen. Maar waar is de deur precies om in te stappen? Dat is vooral een hele goede vraag als er niemand anders uitstapt, ’s avonds laat of op een klein station. Om bij het juiste perron te komen zijn er gelukkig de geleidelijnen. Wanneer je die volgt met je voeten en/of een taststok kun je praktisch nooit van het perron afkukelen, al moet je je af en toe letterlijk in gekke bochten wringen om die lijnen goed te kunnen blijven volgen. Daarbij zou het wel enorm worden gewaardeerd als deze ribbellijnen verlost zouden kunnen blijven van mensen, koffers, fietsen en andere obstakels die daar – vaak onbewust – op te vinden zijn. Om meteen maar een ietwat onbegrijpelijk misverstand de wereld uit te helpen: dat zijn NIET gewoon kapotte tegels in de vloer. Een sprintje trekken gaat dan net niet helemaal goed, dus: ‘houd de lijn vrij!’


Net (niet) gered!

Toch altijd weer opgelucht was ik, als nadat het fluitsignaal had geklonken de deuren zich achter mij sloten. Dan kon ik op zoek naar een zitplaats en was mijn reis eigenlijk al voor de helft geslaagd. Vaak genoeg kon het echter ook gebeuren dat de treindeuren te vroeg sloten naar mijn zin, door onvoorziene omstandigheden of obstakels onderweg, of een iets te optimistische inschatting van de resterende tijd ten opzichte van mijn looptempo. Daar baalt iedere reiziger van, dus verder niks bijzonders aan. De toon voorafgaand aan de aankondigingsomroepen deed mijn oren spitsen. Altijd toch weer een beetje vrezend voor een extra retourtje van huis naar de universiteit – wat eigenlijk net iets te veel van het goede is op één dag - omdat de trein rechtsomkeert maakt of niet verder rijdt dan… Gelukkig viel zo’n omroepbericht vaak toch ook mee, relatief gezien dan in ieder geval. Als door vertraging je bordje warm eten koud werd bij thuiskomst na een avondcollege, had je daar ook wel weer een magnetron voor.


Onmisbare helpers

Die vertragingen, vaak of af en toe, zullen de meeste lezers met mij, waarschijnlijk nog steeds missen als kiespijn. Maar dat geldt absoluut niet voor een heleboel medereizigers. Mensen die je totaal niet kent, maar toch dezelfde kant op moeten en letterlijk even een handje willen helpen. Natuurlijk zijn er ook genoeg die daar veel te veel haast voor hebben ’s ochtends en ’s avonds weer graag gauw naar huis willen. Dat laatste willen we allemaal, dus laten we het een beetje samen doen voor (zover mogelijk). Graag noem ik hier ook de vele conducteurs die een plaatsje in de eerste klas voor mij regelden. Dat keurden ze af en toe wel goed met een studenten-ov, want “Ah joh, dan zit je lekker rustig!” Of die ene keer, nog helemaal aan het begin van mijn propedeuse, dat de machinist zei dat ik daar maar moest gaan zitten, als ik wel van de hendels en de knoppen af zou blijven: zo ongelooflijk vol en druk was die trein in de ochtendspits. Eigenlijk heb ik helemaal geen recht van spreken wat betreft mopperen over treinen die te laat komen. Daarvoor hoef ik alleen maar terug te denken aan de keren dat de trein wel heel even op mij heeft gewacht, omdat machinist of conducteur mij buiten zag staan. Of de buschauffeur die eventjes stopte waar ik moest zijn, terwijl op de terugweg bleek dat daar helemaal geen halt was. Is dat nou een gelukje of ‘priority’?


Nooit alleen

“Je kunt het toch gewoon aan mensen vragen?” Een goed advies, of lekker makkelijk gedacht? Het is allebei een beetje waar, denk ik. Zonder twijfel kan het veel energie schelen om even met iemand mee te lopen, zodat je dan niet steeds zelf de geleidelijn hoeft te volgen, moet opletten of er trappen zijn en waar het goede perron precies is. Zelf vind ik dat een mooie optie om achter de hand te houden en vaak dankbaar gebruik van te maken als deze mij spontaan wordt (aan)geboden. Toch voelt het veel fijner om dit als ‘back-up’ te hebben, even om te checken of voor de snelheid, terwijl je zelf wel ook ongeveer weet waar je naartoe moet. Sowieso is het een heel goed plan om ook altijd zelf goed op te blijven letten – je weet immers maar nooit! - en wie weet kun jij je helper juist wegwijs maken, zeker als je vaker op de locatie bent geweest. Vaak wordt dit door de persoon in kwestie bestempeld als ‘kleine moeite’, maar zo alles bij elkaar kan het een enorm groot verschil maken.


En nu?

Al kun je elkaar gewoon spreken online, iedereen mist toch in meer of mindere mate fysiek, ‘in het echt’. Langzaam maar zeker worden dit steeds meer momenten in de categorie ‘weet je nog?’. Zo weet ik maar al te goed dat fietsen in een overvolle studentenstad alleen maar leuk is op bepaalde momenten. Dat is namelijk het geval als de bestuurder van zo’n voertuig je zonder problemen even naar het station racet, zodat je toch nog net op tijd bent voor die handige trein zonder overstap. Na een gezellige avond kun je dan toch nog op een beetje een normaal tijdstip thuis zijn. Hoe gezellig het is om samen te reizen ben ik ook echt nog niet vergeten. Vooraf of bij vertraging lekker warm worden van veel te dure koffie met een veel te zoete koek. Of zonder knoeien op jas en sjaal gauw een patatje verorberen, want binnen - in de coupé - mag je immers officieel niet eten. Waarom niet gewoon even wachten tot je thuis bent? Omdat de inwendige mens in sommige gevallen toch heel slecht kan wennen aan werkgroepen van 17:00 tot 19:00 uur, of nog later. Misschien werkt wat dat betreft het onderwijs op afstand nu wel in ons (studenten)voordeel. Dit neemt echter niet weg wat een aangename verrassing het is om onverwacht een bekende tegen te komen onderweg. Het enige waar je dan bedacht op moet zijn is om niet al kletsend je bestemming voorbij te rijden. Ik hoop ze ooit weer te zullen ontmoeten: de wekenlang terugkerende onbekenden die steeds dezelfde trein moeten hebben en mij altijd weer weten te vinden, terwijl andersom echt niet zou gaan lukken. Zo leerde je elkaar dan toch een beetje kennen langzamerhand. Of de toerist die druiven uitdeelde en hartelijk informeerde of alle verhalen die hij over Nederland had gehoord eigenlijk een beetje klopten. Veel later pas bemerkte ik dat we in een stiltecoupé zaten: ik wist het niet en hij? Had hij het niet begrepen of vond hij dat een leuk gesprek wel een uitzonderingspositie verdiende. Ik zal het nooit weten, vrees ik.


Als het weer mag

Waarschijnlijk zal het nog wel even gaan duren voordat we met z’n allen weer in stampvolle treinen, bussen, metro’s en trams zullen reizen, waarbij we moeten staan in de spits omdat er niet genoeg plek is om te zitten. Tot die tijd koester ik de hoop dat ze er onveranderd en in onverminderde aantallen weer zullen zijn dan: al die lieve mensen, die het leven als (mede)passagier een stuk aangenamer maken. Ook de technologie mag hierbij niet worden vergeten. Nu slechts kort aangestipt, maar daarover een andere keer hopelijk meer. De technologische ontwikkelingen volgen elkaar in razendsnel tempo op, GPS zal over een tijde vast en zeker nog nauwkeuriger zijn en internetverbinding nog sneller. Dit zal navigatie allemaal nog efficiënter maken, alsook vergemakkelijken om te weten waar je bent. Alleen maar mooi meegenomen en handig voor onderweg, zou ik zeggen. Wat zou het mooi zijn als zulke innovaties ons als nieuwsgierige, enthousiaste, potentiële gebruikers in de toekomst, niet langer laten wachten dan gepland. Hopelijk zal de huidige situatie deze zaken geen vertraging laten oplopen, want indien dit onverhoopt wel het geval mocht zijn, kan deze helaas oplopen tot veel langer dan ongeveer ‘vijftien minuten…’, of iets in die trant. Dolgraag zou ik weer de drukte trotseren op weg naar mijn stage, want de toga die ik aan mocht op zitting als griffier, stond mij stiekem best goed.




44 views

Related posts

  • Facebook
  • Twitter
  • White LinkedIn Icon

KVK: 78194393

BTW: NL861297714B01

Copyright © 2020 Hable One B.V. All rights reserved.